Kotlu, Sarışın olsa çekilmezmiş!

Bilmem haberiniz var mı ama ben S'yle şu aralar konuşmuyorum. (Hani şu en yakın arkadaşım, dostum, kardeşim. Sokakta yatıp, aç kalmaya deneyimlediğim kız olur kendileri) Nedeni de bana duyunca küçük dilimi yutacağım bir şey demesi: bana "sen Sarışın'ı taklit ediyo gibisin"
Sarışın da ne çevremizden bir arkadaşımız, ne tanıdık. Dizi oyuncusu ve manken yani (sarışın olduğundan ona da böyle deme gereği duydum) Evet, saçmalığa da bir güzel KAAAMOOOON! der miyiz, deriz tabii. (Bazen ses tonum benziyo ama kasıtlı yaptığım bi şey değil valla. Ekmek musaf çarpsın yani. S'de bu yazıyı okursa burdan da duyurduğumu bilsin bari!) Ben başta yok öyle bi şey bebeğim, sana öyle geliyo falan diye kendimi nasıl açıkladım ama, anlatamam. Bu da o zaman ikna oldu. Yok sen çok değiştin de falan diye başlamıştı zaten cümleye. Yahu tabii değişicem. Beni tanıdığında on altı yaşlarında ergen bi liseliydim. Şimdi yirmilerime merdiven dayıyorum nerdeyse, nasıl değişmicem yani? Neyse sonra "ben seni kaybetmekten çok korkuyorum" diye bi sarıldı, içimin yağları eridi. Çok seviyorum aslında, bazen deli gibi kızdırsa da.... Yok ama şuan konuşmuyoruz. Yani dayanamadım artık. O kadar şey demiş yani. Yemedim de, yutamadım da.
Sahteliğim mi kalmadı, çocukluğum mu kalmadı, beni tanıyamaması mı kalmadı, ne varsa söyledi her halde o an. Bildiğin içini kusmuş gibi up uzun bi mesaj yani. Tabii dondum kaldım ben o mesajı okuyunca. Hatta mesajı akşam altı da aldım ama ben gece on iki de anca cevap yazabildim, düşün artık.
Neymiş efendim bana artık B mi demeliymiş yoksa başka bi şey mi, bu tanıdığı kız onun arkadaşı değilmiş üzgünmüş de falan. Okudukça ağlıyorum, ağladıkça salak gibi oluyorum. Harap ettim kendimi resmen. Yok bana bunu nasıl söyler, ben onun kaç senelik arkadaşıyım, sokakta yattım lan ben onunla falan derken, son mesajlarımızı da atarken yaklaşık dört aydır konuşmuyoruz. Bir kaç hafta önce annem konuşmuş demiş işte " S'cim böyle böyle. Ayıp etmişsin gerçekten, B çok üzülüyo" falan. Yetmemiş "Onu benimsemiş olabilir, ondan istemsizce oluyodur" falan demiş. Alllllaaaah kan beynime sıçramaz mı? Tranbolinde zıplayan orta yaş kadınların zıpladığı gibi zıpladı o kan benim beynime. Afferin anne, yılın en iyi arabulucu ödülünü verelim biz sana! Hay dilimi eşşek arısı soksaydı da "S'nin bi ağzını arasana" demeseydim. Yahu ne benimsemesi Allah aşkına. Kızın nesini benimsicem ben yani? Bu kız sanat adına çok önemli işler mi yapmış, bu kız örnek alınıcak karakterde mükemmel bi insan mı? Hadi öyle olsa bile, ben niye elin mankenini rol modeli yapayım yani kendime? Kız benden dört yaş büyük, onun izinden mi gidicem? Ben kendi kendimin izinden gidemez miyim yaaaaaaa? Allahım nasıl sinirliyim ama. Telefonda falan konuşuyoruz o an evde olup kapıları çarpa çarpa konuşmak istemedim, dersem yalan söylerim. Aslında hiçte kavgacı bir insan değilimdir yani. Anneme de gayet saygılıyım. Zaten biz arkadaş gibiyizdir. Ama bu konu canımı o kadar sıkmış ki artık resmen son damlama gelmişim. O kadar sinirliyim ki S'nin çok pişman olduğunu duyunca bile umursamıyorum.
Gerçi ben ne kadar S'ye çok kızgınım, bu arkadaşlığı gözden geçirmem gerek bezlerinde olsam da kızın twitter profiline sık sık giriyorum yani. Ana sayfa da bir denk gelsin, hemen bakıyorum neler yazmış diye. Hoşlandığı çocuğun profiline gizli gizli bakan platonik kızlar gibiyim yani bildiğin. Yani aslında öyle de değil ama sen kesin öyle düşünmüşsündür.
Ya ben çok sinirlendim biraz açılayım diye aşağı indim, inmez olaydım. Keşke yatağıma gömülseydim de o sözleri duymasaydım. Ben aşağıda otururken Kotlu geldi (sürekli kot giyer bu kız). Kotlu da benim aslında İstanbuldaki en yakın arkadaşım/dı. Neden 'dı' onu anlatmak ayrı bir yazımı alır, o kadar uzun ve karışık bir olay ve hiç anlatamıcam yani şuan. Neyse bu Kotlu elinde kahve fincanıyla geldi.


-Naber B?
-Kötü ya.
-Aaaa n'oldu?
-Ya Kotlu, ben Sarışın'ı mı taklit ediyorum sence? (Laf açma amacıyla sordum bu soruyu yani, yanlış anlaşılma olmasın. Sinirliyim ya zaten, bir de ona danışayım düşüncesi yani)
-O nerden çıktı be, ne alaka şimdi?

Anlattım. Her şeyi baştan sona anlattım. Salaksın işte B, hem de bayrak sallayanı, hem de fenerle yürüyenisin. Bu Kotlu olayı saçma buldu. Buraya kadar normal ama sonrası kızı camdan alıp fırlatmamı istememe neden oldu nerdeyse. Yok öyle saçma şey mi olurmuş, annem de affedermişim ama saçmalamış, Sarı mıymış, ne alakaymış, elin kızını neden taklit edicek mişim, hiç tanımadığım bi insanmış, buna üzülünür müymüş, Sarışı'nın uzaktan yakınından geçmiyo muşum zaten. Daha saydı da saydı. "Hadi Kotlu'yu taklit ediyosun deseler neyse de."
Bu bir film olsa burda görüntüyü sanatsal bir biçimde dondurur ve sanırım o ana zoom yapardım. Kotlu kendisi oluyo bu arada, hatırladınız değil mi? Yahu ben orda Sarışın'ı taklit etmemle suçlanıyorum, en yakın arkadaşımı elin sarışın yellozu yüzünden kaybetmişim, kızın bana verdiği örneğe bakar mısınız? Ölür müsün, öldürür müsün, güler misin, ağlar mısın? İşim gücüm yok seni taklit edicem ben Kotlu'cum. 1.75'lik incecik, sarışın hatunu değil de, seni taklit edicem? O an Sarışın'ı taklit etmeyi yeğlerdim heralde. İnsan örnek verirken bile bu kadar kendini beğenmiş olabilir mi sorusunun deneyimlenmiş ve anketlenmiş sonuçlarını gözlerimle, kulaklarımla hatta tüm duyularımla yaşadım. Ben n'aptım "delidir ne yapsa yeridir" düşüncesiyle söyle bir iki saniye baktım, güldüm geçtim. O gülüş altında kafam da ne senaryolar kurdum, bu Kotlu bunu hiç anlayamadı tabii. Yetmedi yüzsüz yüzsüz "Yaaaaa B, hadi benim falıma baksanaaa yaaa" dedi rahat rahat.
1: Ben orda sinirden nerdeyse tırnaklarımı yiyo vaziyetteyken, gelip densizliğin daniskasını yapmış,
2: Bana o halde utanmadan fal baktırıcak.
Kafam darma duman kızım neyin falı yaniii? Ama oh olsun, hep kötü şeyler söyledim. Zaten o haldeyken "Sana çok büyük bi kısmet geliyo. Zengin olup, çok yükseliceksin, süp süper de bi ilişkin olcak. Hayatın hap harika gidicek" diyemezdim heralde. Demedim de. Böyle şeyler çıksa da söylemezdim zaten. Sen misin bana o densiz örneği söyleyen! Böyle de güzel öperler işte, hıh (triplere de KAMOOOON!)